İNEGÖL
İnegöl’de üretilen yüksek kaliteli meyveler ihracata ve büyükşehir hallerine gönderilirken, ilçede daha düşük kalite ürünler tüketiliyor.
İnegöl’ün kırsal mahallelerinde yetiştirilen meyvelerin kaliteli ürünleri yurt dışına ve büyükşehirlerdeki hallere gönderilirken, ilçede tüketilen ürünlerin daha düşük kalite sınıfında kalıyor.
İnegöl’de tarımsal üretimin önemli kalemlerinden olan meyvelerde dikkat çeken bir durum yaşanıyor. İlçenin kırsal mahallelerinde yetiştirilen meyvelerin 1’inci ve 2’nci kalite olarak sınıflandırılan ürünleri, başta ihracat olmak üzere büyükşehirlerde bulunan meyve ve sebze hallerine gönderiliyor. Üretimin yapıldığı İnegöl ise bu zincirin en önemli halkalarından biri olmasına rağmen, ortaya çıkan katma değerden yeterince faydalanamıyor.
EN KALİTELİ ÜRÜN İLÇEDE KALMIYOR
İnegöl çevresindeki kırsal bölgelerde yetiştirilen meyveler, hasadın ardından kalite ve özelliklerine göre sınıflandırılıyor. Bu sınıflandırmada 1’inci kalite ürünler, ihracat pazarlarında veya İstanbul ve diğer büyükşehirlerdeki hallerde değerlendirilmek üzere ilçeden çıkıyor. İnegöl’de tüketiciye ulaşan ürünlerin ise ağırlıklı olarak 2’inci kalitenin en düşüğü ve 3’üncü kalite meyvelerden oluştuğu belirtiliyor. Böylece meyvenin üretildiği topraklarda yaşayan vatandaş, kendi ilçesinde yetişen ürünün en kaliteli bölümüne her zaman ulaşamıyor.
4’ÜNCÜ KALİTE MEYVENİN ADRESİ İSE BELLİ
Kalite sınıflandırmasında daha düşük seviyede bulunan ürünler ise farklı alanlarda değerlendiriliyor. Özellikle 4’üncü kalite olarak ayrılan meyveler, taze tüketim yerine meyve suyu ve benzeri sanayi ürünlerinin üretiminde kullanılıyor. Ortaya çıkan tablo ise dikkat çekiyor. En kaliteli ürün ihracata veya büyükşehirlere, daha düşük kalite ürün ise ilçedeki tüketiciye kalıyor.
ÜRETEN İNEGÖL, KATMA DEĞERİ NEDEN BAŞKA YERDE BIRAKIYOR?
İnegöl’ün kırsal mahallelerinde üreticiler tarafından yetiştirilen meyvelerin önemli bir bölümü ilçenin dışına çıkarken, ürünün üretimden tüketiciye kadar uzanan süreçte oluşturduğu ekonomik değerin büyük kısmı da farklı merkezlerde oluşuyor. Bu durum, yalnızca tüketici açısından değil, İnegöl tarımının geleceği açısından da tartışılması gereken bir konu olarak öne çıkıyor. Uzmanlar, üretim yapılan bölgelerde ürünün işlenmesi, paketlenmesi, markalaştırılması ve doğrudan tüketiciye ulaştırılması gibi modellerin geliştirilmesinin, üreticinin elde ettiği geliri artırabileceğine dikkat çekiyor.
İnegöl’ün meyve üretiminde önemli bir potansiyele sahip olmasına rağmen, “en iyisini üreten ancak en iyisine ulaşmakta zorlanan ilçe” konumuna düşmemesi için üretim ve pazarlama zincirinin yeniden ele alınması gerektiği ifade ediliyor.
